Wampiry.org
Największe polskie forum o wampirach

Śledzone tematyŚledzone tematy FAQFAQ  SzukajSzukaj  UżytkownicyUżytkownicy  GrupyGrupy
RejestracjaRejestracja  ZalogujZaloguj

Odpowiedz do tematu
Poprzedni temat :: Następny temat
Wampiry istniały od starożytności :)
Autor Wiadomość
Nadija 



Posty: 385
Skąd: z daleka...

Reputacja: 50
Poziom: 18
HP: 7/711
 1%
MP: 339/339
 100%
EXP: 13/45
 28%
Wysłany: 2013-01-27, 20:45   Wampiry istniały od starożytności :)

Wampiry istniały od
starożytności
Thugowie często odsączali krew
z ciał swych ofiar, zaś resztki ciał
piekli na rożnie przed posągiem
bogini Kali. Wiemy, dlaczego
składano krwawe ofiary.
Mezopotamia i współczesny
Irak Najlepiej udokumentowaną
przez Sumerów istotą
przypominającą wampira jest
ekimmu. Jak w przypadku wielu
legend o nieumarłych,
wierzono, że ekimmu
powstawał, gdy ktoś umierał
brutalną śmiercią lub gdy nie
został w odpowiedni sposób
pochowany. (..) Ataki ekimmu
opisane zostały w książce R.
Campbella Thomsona pt. The
Devils and Evil Spirits of
Babylonia. Thompson wyjaśnia,
że ekimmu znajdował bezradną
ofiarę, przejmował nad nią
kontrolę i dręczył, dopóki
kapłan lub kapłanka nie
odprawili nad nią odpowiednich
rytuałów lub egzorcyzmów
wypędzających wampira. W
opisach ekimmu nie ma mowy o
krwi, lecz często pojawiają się
wzmianki o „złowrogich
podmuchach wiatru”, które
wydają się metaforą określającą
widmową naturę tych stworzeń.
Jest to istotna informacja, gdyż
w mitologii sumeryjskiej wiatr
często oznaczał manifestację
parapsychicznych lub
magicznych mocy. (...) Kolejną
rasą wampirów były istoty
siejące wśród Sumerów wielki
strach – Siedem Demonów.
Stworzenia te opisane zostały w
wielu sumeryjskich tekstach
religijnych oraz zaklęciach.
Przykładem takiej inwokacji jest
poniższy fragment egzorcyzmu
wypędzania (zaczerpnięty ze
wspomnianej publikacji
Thompsona): "Demony bez
wstydu cienia Siedem
przeklętych bytów! Nie znają
troski… Nie znają litości, Niosą
zgubę ludzkości: Przelewają
strugi krwi niczym deszczu,
Pożerają ludzkie ciała (i)
wysysają z żył życie. Drżą przed
bogów obliczem… Demony
okrutne Beztrosko piją krew.
Wypędzamy je dziś By nie
wróciły do tych ziem…" Istoty
opisane w powyższym
fragmencie ewidentnie
wykazywały cechy typowe dla
nieśmiertelnych krwiopijców.
Wspomniane wysysanie krwi z
żył to nie jedyna ciekawa
właściwość tych wampirów.
Ósmy wers sugeruje, iż demony
obawiały się wizerunków
sumeryjskich bogów lub miejsc,
w których znajdowały się te
wizerunki, tj. świątyń. Wierzenie
to ma odzwierciedlenie w
przekonaniu sprzed kilkuset lat,
iż wampiry nie mogą wchodzić
do kościołów. (...) Po upadku
cywilizacji sumeryjskiej około II
w. p.n.e. przez jakiś czas nie
pojawiały się żadne przekazy
dotyczące wampirów w
Mezopotamii i najbliższych
okolicach. Jednak znacznie
później (w XV wieku) opowieści
o wampirach odrodziły się na
obszarach wchodzących w skład
obecnego Iraku. Wtedy
nieumarli przybrali formę
dwóch różnych rodzajów istot:
upiorów i wampirów. (...) Upiory
mogą być zarówno istotami
żywymi, jak i martwymi. W
przynajmniej jednym znanym
przypadku po zabiciu upiora
nastąpiła jego przemiana w
wampira. Ta znana opowieść
ludowa (nie wiadomo, czy jest
oparta na wydarzeniach
autentycznych) została w końcu
nieco zmieniona i trafiła do
„Baśni z tysiąca i jednej nocy”.
Opowiada ona o Abdulu-
Hassanie, synu zamożnego
kupca z Bagdadu, który miał
poślubić kobietę wybraną dla
niego przez ojca. Młodzieniec
zakochał się jednak w innej. Była
nią Nadilla, córka pewnego
mędrca. Po wielu prośbach
ojciec Abdula-Hassana zgodził
się w końcu na jego ślub z
Nadillą. Świeżo upieczony
małżonek wkrótce zauważył, że
jego żona nigdy nie spożywa
posiłków i co noc opuszcza
wspólne łoże, wracając dopiero
nad ranem. Pewnego razu
Abdul-Hassan postanowił pójść
za Nadillą, by dowiedzieć się,
dokąd żona udaje się każdej
nocy. Położył się wieczorem do
łóżka i udawał, że śpi. Po wyjściu
Nadilli wstał i poszedł jej śladem.
Trafił na cmentarz. Ujrzał tam,
jak jego żona wraz z innymi
upiorami żywi się ciałami dawno
pochowanych ludzi. Fragment
pochodzi z książki
Konstantinosa, "Wampiry wśród
nas". Wydawnictwo Studio
Astropsychologii "Opowiem Ci o
moim życiu wampira..." Abdul-
Hassan szybko wrócił do łóżka,
zaś następnego dnia podczas
kolacji próbował nakłonić żonę,
by coś zjadła. Gdy odmówiła,
Abdul-Hassan parsknął, że żona
woli zachować apetyt na uczty z
upiorami. Nadilla zadrżała,
opuściła jadalnię i udała się do
sypialni. Tej nocy zaatakowała
męża: rozdarła mu gardło, po
czym zaczęła wysysać jego krew.
Abdul-Hassan był najwyraźniej
na to przygotowany, gdyż zdołał
mocno ją uderzyć. Zginęła na
miejscu. Trzy dni później, o
północy, Nadilla powróciła jako
wampir. Po raz kolejny
próbowała wypić krew męża,
lecz Abdul-Hassan uciekł.
Następnego dnia poszedł na jej
grób, spalił jej ciało, a prochy
wyrzucił do rzeki Tygrys.
Powyższa baśń odzwierciedla
wiedzę o wampirach na
terytorium Iraku (istoty
podobne do upiorów pojawiają
się też w orientalnych
przekazach, lecz tam legendy i
baśnie nie łączą bezpośrednio
upiorów z wampirami. Indie i
sąsiednie kraje Ludzie z doliny
Indusu jako pierwsi wierzyli w
bogów pod postacią wampirów.
Wampirze bóstwa były
bezlitosnymi, demonicznymi
stworzeniami, do których ludzie
modlili się ze strachu. We
wstępie powieści Varney the
Vampire zatytułowanym "The
Vampire in Legend, Lore, and
Literature" prof. Devendra P.
Varma opisuje malowidła i
rzeźby znalezione w dolinie
Indusu. Te dzieła sztuki sprzed
około pięciu tysięcy lat
przedstawiają ohydne istoty o
zielonych twarzach i dużych
kłach. Stworzenia te są uważane
za pierwsze wampirze bóstwa.
Poza tym nic więcej nie wiemy o
wampirach-bogach znad rzeki
Indus. Wiadomo za to, że
wierzenia te wkrótce
rozprzestrzeniły się na sąsiednie
tereny i rozwinęły się w miarę
upływu czasu. Pojawiły się
określone bóstwa o własnych
nazwach i cechach. Pierwszym z
nich był nepalski Pan Śmierci.
Kły nie były jego jedyną
wampirzą cechą. Był
przedstawiany jako bóstwo
trzymające czaszkę wypełnioną
krwią (wyraźnie widać, że
czaszka służyła mu za kielich),
stojące na stosie ludzkich
szkieletów. Bóg ten żywił się
krwią i śmiercią. Innym
przykładem wampirzego bóstwa
był tybetański Pan Śmierci.
Przedstawiany był podobnie do
swego nepalskiego
odpowiednika (zielona twarz,
kły, itd.) i uważany za istotę
żywiącą się ludzką krwią.
Czczonym nieco później
bóstwem o naturze wampira
była Kali, którą wielbiła żądna
krwi grupa ludzi zwanych
Thugami. Członkowie tej
organizacji do początku XIX
wieku zamordowali dziesiątki
tysięcy osób. Potem zostali
zlikwidowani przez imperium
brytyjskie. Thugowie często
odsączali krew z ciał swych
ofiar, zaś resztki ciał piekli na
rożnie przed posągiem bogini
Kali. Wiemy, dlaczego składano
krwawe ofiary. Pewien mit mówi
o bitwie Kali z demonem o
imieniu Raktavija: za każdym
razem, gdy demon tracił kroplę
krwi, wyrastało z niej tysiąc
nowych demonów stających do
walki z Kali. Bogini musiała
zatem wypić krew demona, by
go pokonać. Tradycyjny
wizerunek Kali można również
uznać za wampiryczny. Często
przedstawiana była jako bogini
całkowicie pokryta krwią. Jej
usta były złowieszcze, nie tylko z
powodu kłów: często
przedstawiano ją z wysuniętym
językiem – prawdopodobnie, by
pokazać, że bogini wypijała krew
składanych ku jej czci ofiar.
Wizerunki Kali zawierały też
czaszki podobne do tych, które
znajdujemy na obrazach innych
wampirzych bóstw. Oprócz
mitologii bóstw-wampirów, w
Indiach i przyległych do nich
terenach rozwinęły się z biegiem
czasu wierzenia w istoty
podobne do wampirów.
Wkrótce wampiry-bogowie
przestali być osamotnieni. W
okolicznych terenach pojawili się
nieumarli, którzy nigdy nie
uzyskali statusu bóstw.
Szczególnie okrutnym
gatunkiem wampira byli
raksaszowie oraz raksasze
(odpowiednio: wampiry rodzaju
męskiego oraz żeńskiego).
Opisywano, że stworzenia te
posiadały kły, pięć nóg i ciała
przesiąknięte krwią. To nie
wszystkie wampirze cechy tych
istot: raksaszowie i raksasze
prawdopodobnie mieszkali na
cmentarzach. W wielu tekstach
istoty te zostały opisane jako
„krwiopijcy”. Niektórzy
etymolodzy twierdzą jednak, że
ich nazwa oznacza
„niszczyciele”. Raksasze i
raksaszowie zostali pierwszy raz
opisani w Wedach (świętych
księgach hinduizmu) w II w.
p.n.e. Z uwagi na fakt, iż
wyznawcy tej religii uznawali
istnienie wampirów, ich
wierzenia mogły rozprzestrzenić
się na sąsiednie tereny wraz z
nią. Przykład takiego
rozprzestrzenienia znajdujemy
na wschód od Oceanu
Indyjskiego, w Malezji. Hindusi
przekazali tam legendy o
istnieniu wampira zwanego
langsuir. Uważano, że takim
wampirem stają się kobiety,
które zmarły tuż po porodzie,
dowiadując się, że ich dziecko
jest martwe. Według znanych
opisów langsuir nie miał kłów
jak inne wampiry.
Prawdopodobnie posiadał na
karku otwór, przez który ssał
krew. Ten typ wampira jest w
stanie ponownie żyć jako zwykły
człowiek. Może tak się stać,
jeżeli jakiś śmiertelnik obetnie
włosy i paznokcie wampira, po
czym włoży je do otworu na
karku. (...) Przenieśmy się z
powrotem nieco bliżej Indii – do
Tybetu. Religijne przekonania
ludności z tamtych terenów
przyczyniły się do powstania
legend o wampirach. Jak w
przypadku Indii, niektóre
przekazy na ten temat znalazły
się w świętych księgach,
zwłaszcza w Tybetańskiej
Księdze Umarłych, która zawiera
opisy pięćdziesięciu ośmiu bóstw
żywiących się krwią. Istoty te
zwane były Gniewnymi Bóstwami
i zamieszkiwały świat umarłych.
Tybetańczycy wierzyli też, że
duchy umarłych mogły
zamieszkiwać martwe ciała i
sprawiać, że te ożywały i
atakowały żywych. Innym
indyjskim wampirem był vetala.
Wampir ten pojawiał się w
różnych formach. Jego
najbardziej znaną postacią jest
stara wiedźma pijąca krew. (...)
Chiny i Ocean Spokojny W
Chinach znajdujemy wampira
chiang-shih. (...) W wampira
chiang-shih zmieniali się
podobno ludzie, których śmierć
była wyjątkowo brutalna.
Wierzono, że dusza takiego
człowieka nie mogła zaznać
spokoju i dlatego wracała na
ziemię. Nocne stworzenie, jakim
stawała się taka osoba, było
wyjątkowo okrutne: chiang-shih
rozszarpywał swe ofiary, po
czym żywił się ich krwią. Trudno
też było schwytać tę istotę, gdyż
potrafiła w każdej chwili wzbić
się w powietrze i odlecieć. (...)
Tego wampira można było
odpędzić, stosując czosnek i
bieżącą wodę, zaś zniszczyć – za
pomocą ognia. W
przeciwieństwie jednak do
innych wampirów, chiang-shih
nie mógł opuszczać swego
grobu. Musiał jakimś sposobem
uciec, zanim został pochowany.
Co ciekawe, chińskie wierzenia
w wampiry nie przeniosły się do
sąsiedniej Japonii. W
starożytnych przekazach z
folkloru japońskiego znajdujemy
jedynie wzmianki o stworzeniu w
nieznacznym stopniu
przypominającym wampira – o
tzw. kappa, który żył w wodzie i
wciągał w jej toń zwierzęta, by
pić ich krew. Żadne legendy czy
przekazy o tej istocie nie
świadczą o tym, że mamy tu do
czynienia z nieumarłym, który
kiedyś był człowiekiem.
Poruszając się na południe przez
Pacyfik, dochodzimy do
kolejnego kontynentu –
Australii. Starożytni aborygeni
znali dwa rodzaje wampirów.
Pierwszy z nich, podobnie jak
kappa, nie był nieumarłym.
Nazywał się yara-ma-yha-who i
według opisów był niewielkim
stworem żyjącym w drzewach
figowych. Atakował swe ofiary,
skacząc na nie z drzewa i
wysysając ich krew za pomocą
palców działających jak pompy
ssące. Inne wierzenia
aborygenów związane z
wampirami widoczne były w ich
praktykach pogrzebowych. Gdy
ktoś umierał, całe plemię
zbierało się wokół ciała i przez
całą noc śpiewało religijne
pieśni. Wierzono, że ten rytuał
oraz ogień, który był
podtrzymywany przez całą noc,
zapobiegną wniknięciu do ciała
zmarłego złych duchów, by te
nie mogły skrzywdzić żywych.
Afryka Z Afryki wywodzi się
gatunek wampira o nazwie
obayifo. W przeciwieństwie do
większości wampirów, obayifo
nie były nieumarłymi – raczej
żyjącymi czarownicami.
Czarownica mogła w nocy
opuszczać swoje ciało, by żywić
się krwią śpiących ofiar.
Możliwe, że w tym przypadku
„krew” jest jedynie metaforą
mającą symbolizować energię
psychiczną. (...) Co ciekawe,
wielu pisarzy wykorzystało
centrum mistycyzmu
afrykańskiego – Egipt – jako
miejsce akcji swoich opowieści o
wampirach lub jako kraj, z
którego ich wampiry się
wywodziły. Popularnym
przykładem będzie tu powieść
Anne Rice pt. „Królowa
potępionych”. Jednak w
rzeczywistości nie istnieją żadne
dowody na to, by w
starożytnym Egipcie wierzono w
istoty choćby nieznacznie
zbliżone formą do wampirów.
 
 
Wyświetl posty z ostatnich:   
Odpowiedz do tematu
Nie możesz pisać nowych tematów
Nie możesz odpowiadać w tematach
Nie możesz zmieniać swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów
Nie możesz głosować w ankietach
Dodaj temat do Ulubionych
Wersja do druku
Dodaj temat do ulubionych

Skocz do:  

Powered by phpBB modified by Przemo © 2003 phpBB Group
Strona wygenerowana w 0,05 sekundy. Zapytań do SQL: 12